Door gebrek aan trommelaars in het tamboer en pijpercorps van de buurt kwam hij op elfjarige leeftijd voor het eerst in contact met het trommelen. Snel bleek dat hij daar gevoel voor had en verbaasde vriend en vijand met zijn roffels.Zijn broer Jan, geïnspireerd door Hank B. Marvin van “The Shadows” trok de stoute schoenen aan en soldeerde een gitaar met versterker in elkaar, een Philips....... element met een Amroh zelfbouwversterker. De vonk sloeg in de pan en samen met de overbuurjongen Peter v. Doesburg, slaggitarist, die inmiddels ook een zelfbouwpakket had verwerkt, werden The Shadows weggespeeld.
Na enige tijd, toen ze door hun furoretijd heen waren, kwamen ze tot de conclusie dat het toch maar beter was ook een basgitarist in de band op te nemen. Deze werd in de vriendenkring gevonden en Dick Snel, wederom ook met een zelfbouwpakket, completeerde “The Simulators”.
Aangezien Cliff Richard niets is zonder The Shadows, en omgekeerd, moest er natuurlijk ook een spetter van een zanger komen. Helemaal uit Amsterdam werd Jan van Velzen, via auditie, binnengehaald. Middels zijn uitstraling naar vrouwen, zorgde hij voor veel vrouwelijk publiek hetgeen de rest van de groep goed uitkwam. Het zingen ging hem iets minder af.
Een tijd van veel optreden brak aan. Ze speelden voor clubhuizen en visnetpartijtjes en iedereen vond het fantastisch, ondanks de ook voor die tijd amateuristische apparatuur.
De vier lettergrepige naam werd handelbaarder teruggebracht naar één; The Sims.
Op een gegeven moment hangt het genre van die tijd je de strot uit en de groep valt uit elkaar zonder te overwegen een ander genre op te bouwen.
Het werd tijd voor het wat steviger werk. De versterkers werden qua vermogen sterker en beter ingekocht en voor de keuze van de instrumenten werd meer tijd genomen. Dit ging vaak ook samen met een steeds hogere wordende aanschafprijs. Privactie werd samengesteld uit zoekende muzikanten binnen de regio Delft. De leden, Hans de Koning zang, Jan van Dijk slaggitarist, Jan de Jong basgitarist, Aad van Doeveren toetsen en ondergetende op drums.
Privactie bleek een kort leven toebedeeld te zijn omdat snel duidelijk werd dat deze groep te snel met elkaar een groep wilde vormen, zonder inhoudelijk op de muziek in te gaan. De groep zou slechts een voorloper zijn voor het vormen van een echte hardrock band.
Geen tijd meer voor slap geouwehoer. Het werd tijd voor de daadwerkelijke expressie in de muziek gekoppeld aan de tegenwoordige tijd. Moby Dick werd eerst toch weer wijfelend ( vriendjes belangen ) samengesteld uit: Hans de Koning zang, Fred Plazier solo/slaggitaar, Jan de Jong basgitaar, Henry v.d. Bos toetsen en ondergetekende, doch spoedig werd definitief de volgende samenstelling een feit. Hans de Koning zang, Cees Vlottes solo/slaggitaar, Joop Vavier basgitaar en ondergetekende. Wij besloten alleen eigen werk op het repertoire te zetten en geen consessies te doen naar wensen van theaterbureau’s of boekingskantoren. Met een geweldige hoeveelheid energie werd muziek gecomponeerd en gearrengeerd. Hardrock was harstikke in en wij werden veelvuldig geboekt. Vooral in Noord Brabant en Limburg was Moby Dick zeer regelmatig aanwezig om een heavy avond te bezorgen.
De platenmaatschappijen dienden zich aan, doch deze wilden meer commerciële composities op de markt brengen, hetgeen voor de band ontoelaatbaar was. Wel heb ik, door het contact met Negram Delta, gewerkt voor het VPRO programma Picknick. Hierdoor artiesten ontmoet als Frank Zappa ( met Turtles ), Jack Bruce maar ook Solution van eigen bodem.
Ondertussen had het buitenland Moby Dick ook ontdekt en werden weekend optredens verzorgd in België, Duitsland, Luxemburg en Frankrijk. Ook de vakanties werden aan het buitenland besteed. Maandcontracten met o.a. Shocking Blue, After Tea, Brainbox en The Kinks werden met veel succes afgewerkt.
De platenmaatschappijen bleven echter trekken en Moby Dick heeft zich toch laten overhalen een meer commerciële kant op te gaan voor singles. De band dacht dat één commercieel nummer niet al te veel zou opvallen in het totale repertoire dat niet commercieel was. Achteraf is het maar goed dat het publiek de singles niet voldoende hebben gekocht om hoog in de hitparade te komen. Het bleek namelijk dat ons publiek duidelijk koos voor onze eigen weergave van de hardrock i.p.v. de opgelegde weergave van buitenaf.
Wij hebben een fantastische periode meegemaakt die, zoals nagenoeg altijd, verstoord wordt door andere ontwikkelingen. De zanger en sologitarist wilden meer commercieel verder gaan hetgeen bij mij niet lmet gejuich werd ontvangen. Ik begreep het ook niet na zo’n periode vol principieel werken. Kortom de band viel uit elkaar en ik stapte eind 1971, met mijn vriendin, het huwelijksbootje in.
